ZOETERMEER-Terwijl iedereen zich al druk maakt over kerst, denkend aan wat ze zullen eten en bij wie ze dat zullen doen, wat zij dit keer aan zullen trekken en waar ze dit keer tijd vandaan zullen halen om kadootjes te kopen, kom ik net bij een vriendin vandaan die door haar buurvrouw in elkaar geslagen is.
(meer…)
Buurvrouw takelt dame toe met hark, omdat ze geen geld uit wilde lenen
DNA jonge criminelen blijft 30 jaar beschikbaar
Op dit moment staan meer dan 12.000 kinderen in een criminelendatabank, inclusief hun DNA-profiel. Begin 2008 was dit nog minder dan de helft van die 12.000. Deze DNA-gegevens zouden het makkelijker moeten maken om criminele kinderen op te sporen. In totaal zijn er in de databank 91.000 mensen opgenomen. De gegevens werden verkregen door defenceforchildren, een organisatie die opkomt voor de rechten van kinderen. Zij beriepen zich op de wet openbaarheid van bestuur.
Internet heeft ons in zijn greep, nu is het tijd om daar écht wat mee te doen!
Internet dwingt ‘de traditionele journalist’ om zich bezig te houden met dingen waar hij of zij zich voorheen absoluut niet mee bezig hield. Zo moeten zij nu wel af en toe Googlen, weten wat Twitter inhoudt en wat tags kunnen betekenen voor hun geschreven stukken. De papieren kranten, tijdschriften en/of andere journalistieke producten staan onder grote druk door de komst van internet. Simpelweg omdat velen niet precies weten hoe het werkt en omdat zij misschien zelfs wel een bepaalde angst hebben voor dit gigantische medium. Ook televisie- en radio-redacties worden gedwongen om zich te conformeren met de werking van, en het belang dat schuilt achter, het internet. Want internet tekent niet alleen de toekomst van de journalisten, maar ook van onze gehele samenleving en onze maatschappij, of we dat nu willen of niet.
De serveerster draagt de elite op haar dienblad
Bij deze weer eens een aantal ‘flarden’ tekst, die ik terug heb gevonden in een aantal van mijn stoffige schriften. Noem het filosofie of noem het de onzinnigheid zelve. Bij deze dus weer eens een aantal amateuristische ‘filosofische’ zinnen, poëzie en bij elkaar geraapte teksten uit ‘de oude doos’. Laat mij weten wat je ervan vindt!
(meer…)
The White Tiger
Aravind Adiga (1974, Madras/Chanai) won in 2008 de prestigieuze Man Booker Prize voor zijn debuutroman The White Tiger. Voor zijn debuut schreef hij Between The Assassinations dat sinds augustus te koop is. Deze zomer verslond ik het eerst genoemde boek en inmiddels heb ik ook zijn tweede uit. Tijd dus voor een ouderwetse boekbespreking.

In The White Tiger vertelt Balram Halwai zijn levensverhaal. Hij is op dit idee het gekomen doordat de Chinese president zijn land, India, zal bezoeken om te ontdekken waarom India, in tegenstelling tot China, veel entrepreneurs heeft. Balram is er van overtuigd dat de president op officiële staatsgelegenheden nooit het ware verhaal over India en de Indiase entrepreneurs zal horen. Daarom schrijft hij een brief aan de Chinese president die vertelt hoe hijzelf, Balram Halwai, een entrepreneur werd.
Het boek leest vlot. Balram weet je vanaf het begin te boeien. Dat ligt aan het tempo, de vermakelijke anekdotes, het cynisme over de Indiase maatschappij, maar ook doordat je vanaf het begin aanvoelt dat dit een (levens)verhaal is dat de moeite waard is. Immers, iemand die het van arm schoffie tot welvarend zakenman schopt moet wel een interessant leven gehad hebben. Gedurende het boek beklimt Balram langzaam de ladder van succes. Ondanks, of beter dankzij, de kastensamenleving en zijn geslepenheid weet hij van eenvoudige ‘theemaker’ uit te groeien tot wie hij nu is, een entrepreneur. De meest interessante passages vond ik diegene waarin hij vertelt over de welhaast oneindige corruptie en hypocrisie van de Indiase samenleving. Zo vertelt hij op een moment hoe het kan dat India gezien wordt als de grootste democratie ter wereld. Bijna iedereen in India brengt namelijk een stem uit tijdens verkiezingstijd, maar bijna niemand ziet gedurende zijn leven een stemhokje van binnenuit. De stemmen worden namelijk verkocht door de werkgevers. Simpele lui, zoals Balram er ooit een was, geven hun vingerafdruk aan hun baas en die verkoopt ze aan de hoogste bieder.
Het boek is een aaneenschakeling van dit soort inzichten in de Indiase maatschappij vermengd met een verhaal dat leest als een jongensboek. Je wil tijdens het lezen meer weten over India en te weten komen hoe het Belram gelukt is om uit te groeien tot succesvol zakenman. Hoe meer je leest, hoe onwaarschijnlijker het namelijk wordt dat iemand in India zijn eigen lot kan bepalen.
Verkrijgbaar bij Bol.com, je wordt automatisch doorgelinkt als je hieronder op het plaatje klikt.
Het is stil in Amsterdam…
Op 27 oktober schreef ik aan mijn zoon dat de dag daarvoor, Ramses nog in het gebouw van Beeld&Geluid was geweest, te Hilversum op het Mediapark. Op een steenworp afstand van mijn werkplek, maar omdat ik er met mijn rug naar toe zat, is mij niets van alle ‘commotie’ opgevallen. Wel de beelden op het [...]
De Jos Verstappen Lookalike?
Misschien wat jonger, maar naar onze mening zeker waardig voor een ‘Lookalike status’. De fotografen waren razend enthousiast toen ‘Maximilian’, al jaren lang een goede vriend van Vulpen (mij dus), in België een bezoekje bracht aan de welbekende autocoureur. Er werden maar liefst zeventig foto’s geschoten van de razendsnelle Jos en onze rasechte Zoetermeerder Maximilian. [...]
‘Ik heb toch niks te verbergen, dus waarom zou ik tegen de ‘vingerafdrukdatabase’ zijn?’
Waarom zou je jouw vingerafdruk niet aan de overheid geven als je ‘niks te verbergen hebt’? De slecht beveiligde database voor de opslag van al onze vingerafdrukken en andere onbetrouwbaarheden rondom de identificatieplicht(en), kunnen redenen zijn om te weigeren je vingerafdruk af te staan aan de overheid. Maar er zijn meer redenen om je vingerafdruk [...]


