Een zure nasmaak. Dertien gele kaarten en een rode later, werd het oranje-legioen verslagen.
Spanje is de wereldkampioen voetbal en Nederland, die heeft een fantastische ‘zilveren prestatie’ geleverd waar nog lang over nagepraat zal worden binnen en buiten ons land. Ik heb het samen met het oranje-legioen zwaar gehad tijdens het kijken van deze zenuwslopende wedstrijd en kon het daarom ook niet laten. Tranen vloeiden over de schouder van mijn broer nadat de Britse scheidsrechter Webb de wedstrijd affloot. Het zou zo mooi geweest zijn voor ons kleine voetballand, de altijd maar kritische sport-media en onze voetballende jeugd.
Toch is er geen rede tot groot en lang verdriet vanwege dit verlies. Nederland is vanaf vandaag officieel het tweede beste voetballende land ter wereld! Van Bronckhorst zal met opgeheven borst het veld kunnen verlaten, nadat hij zijn afscheidswedstrijd gespeeld heeft tegen Real Mallorca, want zijn rol tijdens dit kampioenschap was essentieel, bindend en zelfs waanzinnig te noemen. Zijn fantastische doelpunt tegen Uruguay zal ik samen met een groot deel van de Nederlanders nooit vergeten. En wat onze keeper voor elkaar kreeg is niet zozeer verbazingwekkend, maar eerder subliem te noemen. Stekelenburg heeft van der Sar zijn plaats overtuigend overgenomen, zonder angst te kweken bij het oranje legioen wanneer een bal het strafschopgebied inrolde. Denk ook aan Kaka zijn schot die Stekelenburg uit het doel wist te halen met zijn rechter hand.
Ik keek de wedstrijd bij een grote groep vrienden, althans, veelal in mijn eentje in een klein schuurtje van een van die vrienden, waar een analoge verbinding was aangesloten op een kleine televisie, terwijl zij met zijn allen in de woonkamer keken. Al die mensen om mij heen deed de spanning in mijn lijf zo hoog oplopen, dat het beter voor mijn gezondheid was om mij in de schuur te vestigen en mij vanaf een houten tuinstoeltje te richten op de wedstrijd. Overdreven fanatisme? Wellicht, maar dan wel voor een goed doel, een oranje doel.
Direct na de wedstrijd vertrok ik met mijn broer richting huis, twee paar ogen waren gericht op de straten van Den Haag. Excuus voor diegenen die erbij waren, dat wij zo snel vertrokken. Maar ‘de twee broertjes’ waren gisteren en vandaag nog steeds droevig en voelden zich net als jullie verslagen. Het leek ons daarom beter om te vertrekken, voordat teleurstelling om zou slaan in twee chagrijnige bloedverwanten. Ook al waren jullie een fantastische groep om de wedstrijd mee te aanschouwen. Er is ruimte voor optimisme, laat daar absoluut geen twijfel over bestaan. Want in 2012, gaan we er weer keihard tegenaan met een fantastisch elftal en dezelfde Bert van Marwijk!
En ik wil toch nog even kwijt dat het een eer was om de worsten, kippenpoten en hamburgers op onderstaande barbecue te mogen maken voor de hele vriendengroep.
BBQ
Loading ...