Als de economie een vrouw zou zijn, trekt zij op dit moment de haren uit haar hoofd, tandenknarsend, wachtend tot iemand haar tot rust kan brengen. Haar lippen zouden droog zijn, haar handen leeg en haar wallen zouden reiken tot aan haar kin. Tientallen jaren geleden werd zij wakker geschud door het materialisme en sindsdien heeft zij geen oog dicht kunnen knijpen wegens haar onrust, die ieder levend wezen, bewust of onbewust, is gaan beïnvloeden.
Zij is kwetsbaar, ook al is zij gemaakt en verwaarloost door ons, terwijl wij vaak denken dat wij helden zijn. Wij zijn in staat om altijd maar te praten over wat wij ‘goed’ doen of hebben gedaan, maar lijken het nu steeds moeilijker te vinden om toe te geven, dat wij fouten maken. Grote fouten.
De mensheid, die de economie stiekem het liefst altijd wil verwennen, wil doen blozen en wil liefhebben, kan haar niet overhalen tot verzoening. Het grootste deel van de mensheid kan haar niet eens liefhebben, omdat wij eigendommen zijn gaan zien als meest waardevolle bezittingen, boven het al wat iedereen zou moeten liefhebben, namelijk het leven. Al het leven en dat wat voor ons gestorven is.
Het materialisme viert zijn zege nu al decennia, terwijl de economie op haar knieën ligt en wij in haar grijze ogen staren, betoverd door haar blik, wachtend op een utopische redding die zij nooit zal kunnen brengen. Want van haar te snel pompende hart, die het bloed bijna uit haar oren doet spuiten, zien wij nu misschien wel te laat in, dat het ons gedreven heeft tot krankzinnigheid.
Door haar zullen wij dan ook nooit gered worden van het materialisme, van het leven op leugens die politici en media verspreiden en grote beloftes die niet waargemaakt kunnen worden. Van het leven op een door de mens bedachte materie die ons leven nooit méér waard zal maken dan anderen zonder die materie, namelijk geld. De schoonheid van de economie is er nooit geweest.
Het hart dat haar laat leven, is niets anders dan een orgaan die groen bloed produceert, die op zijn beurt het materialisme blijvend voedt. De economie heeft een schijnbare wond opgelopen, dankzij de machtigste banken ter wereld. Valuta die ons verblinde van de waardevolle aspecten van het leven, zinken weg in een diepe plas die bestaat uit een mix van olie en vele andere waardevolle grondstoffen. Daar gaat het uiteindelijk om, de grondstoffen die wij nodig hebben om ons in leven te houden. Maar helaas.
Geld, macht, de waarde van materialen en gebruiksvoorwerpen, die dingen zijn belangrijker geworden dan samen leven, of het nu met vreemden of bekenden is. Samen leven is minder belangrijk dan het saldo op de bankrekening, waar alles van betaald moet worden. Hetgeen waardoor wij op het werk actief zijn, maar eenmaal thuis passief op de bank zitten en niet van plan zijn om op te staan voor onze rechten als het gaat om privacy en het onder druk staande staatsrecht. (Zo noem ik maar eens wat)
Het alsmaar groter willen worden en meer willen bezitten, heeft geleid tot consumerisme. Op zijn beurt heeft dit ervoor gezorgd dat mensen zich gingen groeperen om dit tegen te gaan. Wat ertoe geleid heeft dat de term ‘genoegisme‘ is ontstaan, die roept om het besef van de mens om op een bepaalt moment ook genoegen te nemen met hetgeen zij bezit. Terwijl mensen hoge prioriteiten stellen aan het vervaardigen van materiële goederen, liggen mijn prioriteiten bij het bijeen brengen van mensen, om het besef en belang te vergroten naar een samenleving die gebaseerd is op samen vredig en verantwoord leven. Maar ik zou mijzelf niet anti-consumentist durven noemen, aangezien ik mij ook schuldig maak aan het kopen van materialen die ik eigenlijk helemaal niet nodig heb. Ook ik haal genoegen uit het hebben van goederen en zo ook mijn vrienden, die zich kleden met zogenaamde ‘mode’ ter waarde van honderden euro’s. Het toenemen van dit soort consumpties, heeft ons in een kwaadaardige cirkel doen belanden, die ons van ongenoegen voorziet zodra wij geen nieuwe consumpties meer eigen kunnen maken. Nystrom had gelijk, het industriële tijdperk heeft wereldwijd de behoeften, eisen en wensen van mensen vergroot tot ongekende en zelfs utopische roepingen, die ‘in the end’, alleen maar kunnen lijden tot ontevredenheid. Wat zal de IT-revolutie daar aan kunnen veranderen? En wanneer zal men zich gaan beseffen dat de economie draait op afspraken die gemaakt worden over de waarde van een papieren briefje en dus eigenlijk niets waard is?
Ik wacht in spanning de komst van een wereldmunt af, die ons nog verder in de desillusie en utopie van de marktwerking zal doen zinken…
Schrijf je hieronder met je mailadres in voor onze nieuwsbrief en laat ons weten hoe jij over dit soort dingen denkt door een reactie achter te laten.
“De discussie is onze drijfveer en de lezer onze opdrachtgever.”
Loading ...