De kiezer heeft gesproken…

Acht jaar lang leidde hij het land en nu ‘moest hij wel’ aftreden. Toch leek hij nog met een rechte rug te spreken, wat getuigd van een sterke ziel. Waterige ogen, die misschien wel meer zeggen dan zijn woorden, staren tijdens de afscheidsspeech naar collega’s, zijn vrouw en zijn vrienden.

Verhagen kijkt toe, verschuilt achter een cameraman. Zou hij dan nu zijn kans krijgen om ‘het gezicht’ te worden van het CDA? Laat ik mij daar maar niet druk om maken, ik maakte mij vandaag immers al om genoeg dingen druk.
Tijdens landelijke verkiezingen, waarvan wij er de afgelopen acht jaar velen hadden, krijg ik altijd een soort adrenalinestoot. Eentje die mij erop lijkt te wijzen dat ik het belangrijk vind, terwijl ik denk dat ik soms het tegenovergestelde uitstraal zodra mensen met mij over de politiek praten.
Vanochtend kwam ik om half acht op het stationsplein aan van Tilburg, waar een jongen met een VVD-jas mij een bakkie aanbood.(Dat is dus een bakkie pleur, ofwel, een bak koffie) Ik nam dit bakkie dankbaar aan en zag in zijn ogen de hoop. Hopend dat hij mij hiermee over de streep trok, alsof hij aan de slaapkorrels in mijn ogen af kon lezen dat ik nog steeds twijfelde.
Spanning. Nooit eerder vond ik stemmen ‘spannend’, maar dit keer leek het wel alsof ik van de gezichten die met mij in de rij wachtten om het rode potlood in handen te nemen, ook spanning af leek te lezen.
D66, VVD, PvdA, GroenLinks en al die anderen… ze staan allemaal voor bepaalde dingen waar ik niet tegen kan zijn en waar ik niet voor kan zijn. Maar toch stond ik in die rij.
Een vriendelijk dame bood mij aan om mijn tas en mijn bekertje met (overigens best goede) koffie even voor mij ‘in het zicht te houden’. Verwonderd door dit vriendelijke gebaar, vroeg ik of ik niet gewoon op haar kon stemmen. Mensen in de rij lachten, inclusief deze vriendelijke dame zelf. De humor zag ik er zelf ook wel van in, maar ik meende het doodserieus. Want op dat soort mensen zou ik nou wel overtuigd, zonder spanning en zelfverzekerd willen stemmen. Mensen die om half acht in de ochtend tot acht uur in de avond koffie en tassen voor mensen aannemen, om het stemmen makkelijker te maken en zo onze democratie te dienen…
Ik liep met alle partijen in mijn hand naar het stemhokje. De lijst die ik vasthield voelde zwaar, mijn hart voelde ik kloppen in mijn handen, die trilden… Zoals Darwin zijn landkaarten uitvouwde op zijn Beagle, vouwde ik deze kaart uit op mijn land. Die het dit keer verdient om vier jaar achtereen geregeerd te worden. Ik pakte het rode potlood op, luisterde naar mijn hart en besliste zonder twijfel. Dag in te vullen vakje, dag lieve mevrouw en nog bedankt voor het bewaken van mijn tas en de koffie… Dag Balkenende.

Be Sociable, Share!

•