Dronken van geluk, dankzij de gelukkige huisvrouw

Ik ben dronken van geluk, zo dronken dat ik mij problematisch gelukkig voel. Ik zou er bijna van gaan wankelen op mijn benen en gek van worden. Hoe ‘gelukkig’ moet huisvrouw Heleen van Royen zich wel niet gevoelt hebben, om zo gek te worden dat ze opgenomen moest worden? Ik ben blij, dat zij ooit een boek met mij schreef, maar ook dat maakt mij weer zo verdomt gelukkig dat ik bijna vergeet wat ‘droevig zijn’ is.

Ik probeerde mijn geluk weg te drinken door in de tietenbar in Tilburg, flink wat rode labels achterover te smijten. Maar voor ik het wist stond er een wonderschone dame voor mijn neus met twee Himalaya-gebergtes te schudden, waar ik de sneeuw wel van de toppen af had willen schrapen met mijn tong. Haar dans tekende een glimlach op mijn gezicht en duwde een waar kunstwerk in mijn broek naar boven. Wat een geluk, dat zelfs de Paus er aandacht aan besteed om hem te temmen!

Gelukkig werd die erectie enigszins getemd toen ik eenmaal thuiskwam en een verschrikkelijk filmpje op Dumpert keek, waarvan ik het gebeurde in mijn ballen voelde tintelen. “Gelukkig heb ik zoiets nog nooit meegemaakt”, dacht ik nog bij mijzelf. Zei ik daar nou gelukkig…!?

Ik zou bijna droevig worden van al het geluk dat ik genieten mag in dit welvarende land. Ik hoef mij niet druk te maken om nationale ‘revoluties‘, aardbevingen en ‘de globalisering’. Het enige waar ik mij wellicht druk over zou moeten maken, is mijn geluk ten opzichte van het ongeluk van al die andere ongelukkige zielen. Waar er, naar ik vermeen, veel meer van zijn dan gelukkige mensen zoals ik.

De weemoed is in mijn ziel gezonken, nu ik denk aan al het leed op Aard, waar mijn geluk nooit tegenop zal kunnen boksen. Ook al zou ik de president van de wereld zijn , een sixpack dragen en met Angelina Jolie een miljoen kinderen adopteren. Ik heb een kater, het geluk is in mijn schoenen gezonken en de droevige gedachten zijn vanuit mijn tenen naar mijn hoofd gestegen.

Het komt nogal ongelukkig uit dat ik mij nu ineens zo droevig voel, want morgenochtend moet ik onder de ogen van velen weer eens vertellen hoe blij ik wel niet mag zijn, met het leven zoals het mij gegeven is. Gelukkig ben ik daar blij om, want het zou zomaar kunnen dat je niet blij bent met het gegeven leven. Dus ik staar nu in weemoed maar naar de sterren, op de hoop dat mijn droom mij vannacht weer gelukkig maakt, terwijl ik denk aan de dronkenschap waarin ik altijd zal verkeren. De dronkenschap van het gelukkig zijn en de angst om met een gelukkige huisvrouw in zee te gaan.

Be Sociable, Share!

•