Met The Informant bewijst Matt Damon dat hij echt kan acteren. Matt Damon is een vriendje van Kevin Smith (je weet wel die regisseur die laatst uit een vliegtuig werd gezet omdat hij te dik was link). Samen met Ben Affleck schreef hij het script voor Good Will Hunting. Een meeslepende film over een eenvoudige jongen die ontzettend intelligent blijkt te zijn.

De informant
Meer recent speelde hij in actiefilms als The Bourne Ultimatum, The Departed en Ocean’s Twelve. Allemaal uitstekende (actie) films, maar wel vaak eenzelfde soort personage: snel, hip, aantrekkelijk en stoer. Binnenkort komen Invictus en Green Zone waarin hij wederom eenzelfde soort rol heeft.
Tussen alle actie thrillers door vond Damon gelukkig tijd voor een project van Stephen Soderbergh over een saaie kantoorpief: The Informant. Wat betreft het thema is deze film te vergelijken met Erin Bronkovich (ook van Soderbergh). In die film wordt een huismoeder een nationale heldin doordat zij het in haar eentje opneemt tegen een groot energieconcern dat jarenlang de lokale watervoorziening vervuilde. In The Informant speelt een zelfde thema. Matt Damon speelt een ‘gewone’ man, Mark Whitacre, die werkt voor een agrarisch bedrijf dat kartelafspraken maakt en hierdoor de prijs van maïs kunstmatig vast stelt.
Kan het nog saaier? Dat lijkt precies te zijn wat Mark Whitacre zich ook afvraagt. Hij leeft weliswaar in een kast van een huis, rijdt in diverse sportauto’s en is bezig een paardenstal te bouwen, maar zijn baan is uiterst saai. Hier komt verandering als de FBI hem inschakelt als informant om de kartelvorming aan te pakken. Mark leeft op tijdens de geheime ontmoetingen en ontwikkelt zich als de ideale spion door zijn bazen precies datgene te ontfutselen wat de FBI graag wil horen.
Dagenlang draagt hij een zender, hij verzamelt uren en uren aan bewijsmateriaal dat zijn bazen jarenlang achter de tralies moet doen verdwijnen. Helaas loopt het anders dan gepland. Whitacre gaat zo op in zijn rol als 007 van de kartelvorming dat hij uiteindelijk dramatisch behoorlijk uit de bocht vliegt, maar de manier waarop Matt Damon op die bocht af gaat en weigert te accepteren dat hij uit de bocht gevlogen is levert een zeer komische film op.
