Dit is een vervolg op een voorgaand artikel.
De oorlog zou dan echter veel langer hebben geduurd. Bovendien was er dan een nieuwe factor in het spel gekomen. Gedurende de oorlog had de Sovjet-Unie zich neutraal gehouden in het conflict tussen Japan en de VS, want zij hadden hun handen vol aan de Duitsers in Europa.
Maar begin mei was de oorlog in Europa afgelopen en begonnen de Sovjets zich ook op het Aziatische strijdtoneel te concentreren. In dezelfde week dat de luchtbombardementen plaats vonden, verklaarde de USSR de oorlog aan Japan en viel het, door Japan bezette, Mantsjoerije (noordelijk China) en Korea binnen. Een paar weken hierna zouden ze het noordelijke Japanse eiland Hokkaido zijn binnengevallen.
Een actueel discussiepunt is dat de Sovjet oorlogsverklaring en hun campagne in Mantsjoerije een grotere schok voor de Japanse regering was, dan de twee atoombommen. De Sovjet troepen bestond uit goed uitgeruste, geharde veteranen van de oorlog in Europa. Het Japanse leger kon weinig tegen hun opmars doen en verloren grote hoeveelheden gebied die essentiële voedsel- en grondstoffen bevatten. De atoombommen hadden weliswaar een gigantische vernietigingskracht, maar het effect van 1 bommenwerper met een atoombom, kon ook bereikt worden door 100-200 bommenwerpers met brandbommen. Iets wat de Amerikanen al deden sinds november, 1944. Vele Japanse steden waren al platgebrand (vaak zelfs grondiger dan Hiroshima en Nagasaki) m.b.v. deze conventionele methode. Aan de andere kant waren de Amerikanen in de overtuiging dat Japan zich tot het uiterste zou verzetten, voordat zij een overgave zouden overwegen. De Japanse leiders probeerden een manier te vinden om de oorlog te staken met zo min mogelijk gezichtsverlies. Dit botste met de Amerikaanse eis van een onvoorwaardelijke overgave.
Wat de exacte toedracht ook was, Japan gooide de handdoek in de ring. Ze gaven zich over op voorwaarde dat de keizer zijn positie mocht behouden. De Amerikanen stemden in. Op 2 september, 1945 werd in de Baai van Tokyo aan boord van het Amerikaanse slagschip Missouri de overgave getekend en komt er een einde aan de Tweede Wereldoorlog.
In de komende 6 jaar zou Japan onder militaire bezetting komen te staan. En sinds die tijd heeft het zich ontwikkeld tot een welvarend en zeer pacifistisch land dat om begrijpelijke redenen fel tegen het bezit en gebruik van kernwapens is.
Conclusie
De atoombombardementen op Hiroshima en Nagasaki waren zonder meer verschrikkelijk. Vele onschuldige Japanse burgers van alle leeftijden en standen werden hier het slachtoffer. Maar alle feiten wijzen erop dat een andere manier van het voortzetten van de oorlog, alleen maar tot meer slachtoffers had geleid (burgers en soldaten aan beider zijden).
De VS zouden alleen ingestemd hebben met een totale overgave van Japan. Als de Amerikanen met een alternatief verdrag akkoord waren gegaan was het regime dat de oorlog was begonnen aan de macht gebleven en wat voor gevolgen zou dat voor de toekomst hebben gehad?
Wrang genoeg kunnen we stellen dat door de actieve deelname van de Sovjet-Unie aan de oorlog en de demonstratie van de nieuwe vernietigingskracht van atoomwapens op Hiroshima en Nagasaki de oorlog zo snel mogelijk werd beëindigd, waardoor Japan verdere verwoesting bespaard bleef en sneller aan de wederopbouw kon beginnen. In hoeverre kan dit een troost zijn voor de overlevenden en nabestaanden van de bombardementen…?
Geschreven door: Inktjectie Naald
http://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Downfall
http://en.wikipedia.org/wiki/Atomic_bombings_of_Hiroshima_and_Nagasaki
Victory rides the Divine Wind – D.M. Giangreco (Zie ook firsthand accounts of the war in the pacific from pearl harbor to the atomic bombs)
No Bomb: No End – Richard B. Frank (zie ook: Downfall)
VulPen is de admin van deze blog. Hij studeert op dit moment Communicatie in Tilburg, is een jaar wezen backpacken in Australië en hij is 'het brein' achter deze website. Vulpen voelt zich betrokken bij "de manier waarop wij geïnformeerd worden door de media". Door een half jaar journalistiek te studeren, actief te zijn bij de Fontys Studenten Raad en door regelmatig discussies te voeren met mensen uit allerlei vakgebieden, hoopt Vulpen belangrijke onderwerpen en problemen aan de kaak te kunnen stellen en misschien zelfs op te lossen.
Loading ...
Een reactie via de mail, van iemand waar ik de naam niet van zal noemen:
” Natuurlijk waren die bommen noodzakelijk!
Japan weigerde om te capituleren, en er zaten duizenden oorlogsslachtoffers gevangen in concentratie-kampen in de hele archipel van Nederlands-Indie, in Japan zelf, in Korea, in Thailand, in Korea en in nog meer landen in Zuid-Oost Azie. Onschuldige slachtofers: vrouwen en kinderen, die part nog deel hadden aan dat hele grote conflict!
Als dat niet gebeurd was (die bommen!), dan waren die mensen allemaal omgekomen van de honger, ellende, ziekten en ontberingen! Ik was ook een camn die kinderen, en heb het daardoor dan ook overleefd, zij het net kantje boord!
Een arts van het Rode Kruis had mij toen nog maar ongeveer tien dagen! te leven gegeven!
Diezelfde arts kwam ik jaren later tegen als bedrijfsarts, bij het bedrijf, waar ik solliciteerde!
Hij viel “compleet van zijn stoel”, toen hij mijn naam las en hoorde, en toen ik ook foto’s kon tonen van vóór en van vlak nà het kamp!
Ik was zo’n jongetje, zoals het knulletje in de film: “Der Blechtrommel” van Reiner Werner Fassbinder!
Door het snelle einde van die gruwelijke pprlog hebben velen hier in Nederland en in andere landen het overleefd!
Dus hou in hemelsnaam op met die schuchtere opmerkingen van jou met die vraag: “Waren die bommen op Japan noodzakelijk?”
Al die gruwelen spelen de ,mensen, die het hebben overleefd nog dagelijks door het hoofd!
Ophouden dus!”
“Dus hou in hemelsnaam op met die schuchtere opmerkingen van jou met die vraag:”
Jahoor, dus omdat jij een kuttijd hebt gehad, mogen wij ons er geen vragen over stellen?
Wat de Jappanners toen gedaan hebben is niet goed te praten natuurlijk, en wat jij hebt meegemaakt gun ik helemaal niemand, maar het betekent natuurlijk niet dat we daarom geen vragen mogen stellen over het verloop van de oorlog.