Dit is het vervolg op het verslag over onze reis in Finland, welke ik gemaakt heb vanuit mijn tijdelijke dagboek gedurende mijn reis in Finland. Normaal gesproken houd ik geen dagboeken bij. Dat vind ik al snel ‘te veel werk’ of ‘oninteressant’. Maar hopelijk inspireert dit verslag jullie, om ook eens een bezoek te brengen aan Finland.
Een typisch, uit hout gemaakt pakhuisje, aan de zee in Oulu
Terugkomst dag 4, vanuit Rovaniemi en Santa Village.
We zijn bij de Kerstman thuis geweest. Santa Village, een plek waar mensen van over de hele wereld naartoe komen, om met de Kerstman samen voor tien euro op de foto, voor vijftig euro op de film of voor vijf euro mee op de arctische breedtegraad te staan. Een toeristisch ‘dorp’ met om de tien meter een giftshop. In elke winkel hadden ze dezelfde rendierknuffels, elven, mutsen en allerlei andere kersttroep. Toch verschilden de prijzen tot wel twee euro per winkel! Volgens mij heb ik nog nooit zo makkelijk prijsvergelijkingen kunnen doen als in dit uit de grond gestampte dorp waar de Kerstman ‘woont’.
De trein is vrij luxe. Brede stoelen, een tafeltje en zelfs stekkerverbindingen. We zitten samen met drie Ethiopiërs te praten. De integratie lijkt in Finland goed geregeld te zijn. Zo bleek eerder deze week al, toen ik lachend met de Amerikaanse barman Erick King sprak, in de Never Grow Old. Hij gaf aan dat de integratie van mensen zeer intensief benaderd werd door de Finse overheid. Niet alleen zakenmensen, maar ook vluchtelingen worden uitgebreid geholpen met het leren van de taal, cultuur en geschiedenis van Finland.
Avond.
Het appartement van Töpi, met zijn schim voor zijn zelfgemaakte collage
Fantastische jamsessie gehad met Töpi en Jim in een studio welke zich achter een soort kluisdeur in een kelder bevond. Ook Jim hadden wij eerder in Australië ontmoet tijdens het meloenen plukken. Het was geweldig om hem weer te zien. Op dit moment studeert hij drama in Helsinki. Al de creatieve mensen die ik hier ontmoet, doen mij hopen dat we ooit alle artistieke handen ineen kunnen sluiten en een prachtige website op kunnen zetten. Een mooie droom, welke nog best eens realiteit zou kunnen worden.
Na de sessie zijn we naar de’stamkroeg’ gegaan. Je kan het wel raden, de Never Grow Old. Erick King, waar ik net al kort over sprak, werkt daar en is naar mijn mening de beste barman waarbij ik ooit whiskey bij heb mogen bestellen.
Vriendinnen van Töpi
Een Afro-Amerikaanse man, die tien jaar geleden naar Finland verhuisde vanwege een meisje die daar woont. Hij gaf mij meerdere gratis drankjes en vertelde over zijn leven zoals die was in de VS. Hij diende daar acht jaar in het leger. Naar eigen zeggen vond hij zichzelf na die acht jaar, op het JFK vliegveld terug, dronken en al. Met als enige wens, om zich te herenigen met zijn ex-vriendin, welke in Finland was gaan wonen.
Erick King, de beste barman, al zeg ik het zelf
Hij gaf tevens aan blij te zijn dat hij nog een Afro-Amerikaanse president mee mocht maken. Vooral omdat zijn grootvader ooit tegen hem gezegd had, daarop te hopen. Niet in de tijd dat hij zelf leefde, want hij scheen zich toentertijd te beseffen dat dit niet in zijn leven zou gebeuren. “And he was right” zei Eric King overtuigd, “for he died and two years after his death, the USA got an Afro American president.” Met een soort ongelovig lachje tapte hij nog een biertje voor mij…
Ook ontmoette ik Flavio Pino, een Italiaan die gek en ook nog eens chemicus was.
Ik at met Jim, Joe en Töpi een heerlijke pizza voor vijf euro, terwijl wij wederom over de wereldpolitiek spraken. Met name over ‘Global Warming’, geld, geweld, China, de VS en zelfs populatie-controle… Ook in Australië sprak ik hierover. De zorgen lijken wereldwijd te groeien. Ik sprak met Fransen, Duitsers, Russen, Britten, Ieren, Australiërs en nog veel meer individuen met andere nationaliteiten tijdens mijn reizen. Ze lijken allemaal bezorgd te zijn om de toekomst…
Dag 5 en 6, 22 en 23 december. Helsinki
Twee dagen Helsinki. Een prachtige stad, liggend in de sneeuw. Met de Kathedraal van Helsinki, de prachtige musea zoals het Ataneumin taidemuseo, in Finse termen betaalbare studenten cafés en de geweldige kroegen, is Helsinki misschien wel een van de meest imposante, inspirerende en levendige steden waar ik ooit geweest ben.
Een Fin vertelde mij trouwens dat Finnen over het algemeen behoorlijk verlegen zijn.
Het uitgaansleven is hier fantastisch. De winkelcentra zijn gigantisch en we komen hilarische figuren tegen. Van een Spanjaard die in Helsinki een Mexicaans restaurant runt, tot aan een Nederlandse knaap, die de hele wereld over had willen reizen, maar nadat hij vanuit Amsterdam in Helsinki aankwam, al drie maanden ‘vast’ zit. Ook ontmoette wij een ‘vercokete’ hoer gekleed in een roze tutu, die ons de weg vroeg naar ‘een vriend’.
Nadat Joe en ik een uur gelopen hadden van het centrum van Helsinki tot aan het hostel, kwamen wij rond 2 uur ‘s nachts aan, nog gevuld met White Russians en andere typische Finse drankjes. Veelal gevuld met mint, wodka en andere sterke dranken. Verbazingwekkend genoeg stond daar een taxi voor de deur, met daarin de hoer zittende op de achterbank, wachtend op een gast uit het hostel… Maar wat daar het verhaal nou precies achter was…?
Het is nu al bijna tijd om te gaan en eigenlijk hebben we daar ook wel zin in. Ondanks het feit dat Joe misschien in Finland wil wonen en ik er stage wil lopen. Nu maar hopen dat onze vlucht morgen niet vertraagd is door de zware weersomstandigheden.
-Einde verslag-
Reisadvies:
Vanaf Düsseldorf vliegen Scheelt je al snel 100 euro in vergelijking tot vliegen vanaf Schiphol. Het kost 40 euro om de auto te parkeren bij het vliegveld. BestTickets heeft soms aardige acties vanuit Düsseldorf, die het zeker waard zijn om in de gaten te houden als je naar Finland wil reizen.
De binnenlandse vluchten van Fin Air zijn meestal goedkoper dan de treinen, mits je de acties goed in de gaten houdt. Voor een lange treinreis naar het noorden ben je al snel 150 euro kwijt. Studentenkorting krijg je niet als je niet in Finland studeert…
Het Olympisch Hostel waar we verbleven viel ontzettend tegen en lag ver af van het centrum, probeer dan liever een hostel binnen het centrum waar je wat meer voor betaald. Kan vanaf 20 euro per nacht. Dat bespaard je uren slenteren in de sneeuw, zoals bij mij en Joe regelmatig het geval was, als wij de laatste tram weer eens misten.
Tips:
Töpi zei dat ik de volgende keer echt naar Ruka moest gaan. Daar kan je op de arctische cirkel op expeditie gaan met poolhonden en/of sneeuwscooters.
Abonneer jezelf nu op onze nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van Gebroken Pennen. Vul hieronder je mailadres in, activeer de inschrijving via de link die je in een mail toegestuurd krijgt en je bent up to date van onze artikelen, series, verslagen en komende vernieuwingen. Alvast bedankt voor de reacties en de inschrijving!
Loading ...