The Yes Men bestaan uit Andy Bichlbaum en Mike Bonanno, artiestennamen van twee universitair docenten uit Amerika. In 2003 kwam hun eerste documentaire uit en onlangs was Mike op het IDFA in Amsterdam om een Q&A (questions en answers) sessie te doen na de vertoning van hun nieuwste project The Yes Men Fix The World.
Andy en Mike doen alsof ze medewerkers en woordvoerders zijn van grote organisaties als Halliburton, DOW Chemicals, McDonalds enz. Door te doen alsof ze deze organisaties vertegenwoordigen worden ze (on)gevraagd uitgenodigd voor congressen. Hier geven ze vervolgens een lezing om het bedrijf dat ze vertegenwoordigen voor aap te zetten.
Slides uit een presentatie van The Yes Men uit naam van McDonalds
Een van de mooiste voorbeelden hiervan zit in hun nieuwste film. The Yes Men hadden een website opgezet (dowethics.com) en via die website zocht BBC World contact voor een interview. DOW Chemicals was in 1984 namelijk verantwoordelijk voor de grootste industriële ramp ooit (lees meer), maar heeft hier nooit publiek verantwoording over afgelegd. The Yes Men kregen via die website een e-mail binnen of ze 20 jaar na de ramp (2004) bij BBC World wilden vertellen hoe DOW op dit moment denkt over de ramp en het helpen van de slachtoffers (+/- 15.000 doden en 500.000 gewonden). De BBC trapte dus in hun nepwebsite en zo kon het dat Yes Man Andy Bichlbaum op 3 december 2004 live op BBC World (300 miljoen kijkers) vertelt dat DOW besloten heeft om miljarden dollars schadevergoeding te betalen. Het duurt twee uur voordat DOW een reactie geeft en in die tijd zijn de aandelen van DOW zo’n 3% gezakt. Een uitgebreide beschrijving van deze stunt kun je lezen op de website van The Yes Men.
Op deze manier stellen Andy en Mike het gebrek aan ethiek van multinationals aan de kaak. Of het nu gaat om de slachtoffers van Bophal, het voedselgebrek dat McDonalds mede in stand houdt of de gevolgen van global warming waaraan bedrijven als Shell en Exxon bijdragen. De standpunten die ze hebben zijn niet uniek, veel anti- of andersglobalisten delen hun mening, maar de manier waarop ze actie voeren is dat wel. Het is leuk om te zien dat het ze lukt idiote, cynische en grappige presentaties te geven op allerlei grote en kleine conferenties. Dat de documentaires in hun vrije tijd zonder veel geld (lees: amateuristisch) gemaakt zijn maakt dan ook niet zoveel uit.
The Yes Men Fix The World is een leuke docu en dat komt vooral doordat ze zonder opgeheven vinger laten zien hoe het ook kan. De laatste stunt die je in de docu ziet is dat The Yes Men The New York Times van de toekomst drukken. Een krant vol goed nieuws met op de voorpagina ‘Iraq War Ends’ en ‘Maximum Wage Law Succeeds’. Als je cynisch bent, zoals ik, ben je geneigd DREAM ON te roepen, maar ik heb in ieder geval besloten dat deze keer niet te doen en The Yes Men te bewonderen. Het is namelijk gewoon waar dat bedrijven kunnen werken aan een betere wereld in plaats van aan een wereld met meer armoede, honger, oorlog en co2. Dat het aandeel van DOW 3% zakt als DOW ‘het juiste’ zou doen geeft wel aan hoe slecht ons huidig systeem werkt.
Loading ...
Leuk artikel, maar volgens klopt je redenatie rond DOW Chemicals niet helemaal, zie Wikipedia:
Acquisition of Union Carbide by Dow Chemical Company
The Dow Chemical Company purchased Union Carbide in 2001 for $10.3 billion in stock and debt. Dow has publicly stated several times that the Union Carbide settlement payments have already fulfilled Dow’s financial responsibility for the disaster. Dow did not purchase, however, the Indian Union Carbide. That was split up, renamed, and bought by the Indian government after the tragedy took place.
Het deel dat jij citeert van wikipedia heeft geen annotatie. Het stuk direct daarna wel:
‘Some Dow stockholders filed suits to stop the acquisition, noting the outstanding liabilities for the Bhopal disaster. The acquisition has gained criticism from the International Campaign for Justice in Bhopal, as it is apparently “contrary to established merger law” in that “Dow denies any responsibility for Carbide’s Bhopal liabilities”. According to the Bhopal Medical Appeal, Carbide “remains liable for the environmental devastation” as environmental damage was not included in the 1989 settlement, despite ongoing contamination issues.’
Volgens mij draait de discussie om het volgende: Bedrijf A (Union Carbide)is schuldig aan duizenden doden. Dat bedrijf, A, wordt verkocht aan bedrijf B (dow) en vervolgens claimt dat bedrijf, B, niet schuldig te zijn omdat ze ‘toevallig’ niet het deel kochten dat de ramp liet gebeuren. Ondertussen zijn de bazen van bedrijf A schatrijk geworden van het geld van bedrijf B en zitten de slachtoffers van de ramp nog steeds in de shit.
Wettelijk is het nog steeds getouwtrek (http://studentsforbhopal.org/node/13), maar ethisch lijkt me dit een duidelijke zaak.
Zoals veel andere grote bedrijven voelt DOW zich op geen enkele manier verantwoordelijk voor de schade die zij anderen toebrengen.