Je kan ervan uitgaan dat de mens, de economie doet groeien en stagneren, maar je kan er ook vanuit gaan dat de economie dit met de mens doet.
Vooruitgang is een illusie, tenzij vooruitgang puur vanuit het instinct ‘aangestuurd’ wordt. Laten we er vanuit gaan dat Moeder Natuur wel degelijk vooruit lijkt te gaan, maar uiteindelijk terugkeert naar het hetgeen Zij ooit geweest is.
Cirkels mijn vriend, de mens vergat ooit dat de aarde rond was! En toen onze voorvaderen herinnerd werden aan het feit dát de aarde rond was, waren zij vergeten dat het heelal daar nooit om heeft gegeven.
Dus wat drijft ons nu behalve kennis, liefde en persoonlijkheid? Het zal mij niets verbazen als er mensen zijn die geloven dat wij, met bewuste intenties, gedreven worden door angst. Toch ga ik er liever vanuit dat het overgrote deel van de mens zijn drijfveer vindt en ziet in ‘de samenhang’. Met de mens om zich heen als baken voor die vertrouwelijke sferen, zoals die ons regelmatig in de avonden tegemoetkomen.
De pilaren waarop ons huidige systeem gebouwd is, is zo uiterst fragiel geworden, dat zij ook steeds makkelijker bewerkbaar en beïnvloedbaar is geworden door het individu. Wat ten goede kan komen voor al wat leeft als het individu de samenhang vindt met zijn omgeving en zijn soortgenoten.
