Blanco is ook maar saai, dus laat ik deze pagina maar vullen met ‘iets’. Een verhaal misschien? Een gedicht of een lied? Nee, nee… Dat doe ik allemaal liever niet. Nu niet in ieder geval. Misschien straks. Ligt alles dan zo erg voor de hand? Is er dan niets anders wat ik bedenken kan? Een schilderij, ja dat gaat het worden! Maar wat dan… Ik bedoel, wat moeten we daar nou weer mee? Ik kan hem natuurlijk ophangen en dan niet in de kueken of woonkamer, nee. Ergens waar iedereen hem kan zien. Op de maan misschien?
Ach, ik loop mezelf nog gek te maken. Misschien kan ik dat schilderij dan dus maar beter opeten en weer uitbraken. Toch niet zo’n goed idee denk ik… Of geef ik hem dan aan dat mooie meisje in de trein? Of zou ze daar dan weer allerlei dingen achter gaan zoeken? Of neemt ze het niet eens aan? Ze leest wel Maarten ‘t Hart. Maar wat heb ik daar zelf nou weer aan?
Ik praat tegen mezelf of praat ik tegen mijn pen? Dit hele stuk gaat nergens over, maar maakt me toch vrij. Vrij van het opgesloten gevoel waar ik zojuist in ‘gevangen’ was. Alsof niks of niemand om mij heen, ook maar iets om mij gaf. Omdat ik schrijf weet ik weer wat en wie om mij geeft. Mijn pen, mijn familie, vrienden en mijn geest. En misschien toch ook wel dat mooie blonde meisje in de trein, die net zo stiekem naar mij keek en nu de trein uitstapt.
Gedachtespinsels in de trein
Loading ...