Het wordt al meer dan tien jaar onder de deurmat geschoven, niet goed begrepen en verkeerd geïnterpreteerd. Ik heb het hier over de opgenomen bepaling 1F, welke in het verdrag van Genéve staat en gaat over de status van vluchtelingen. Één ieder heeft het recht op het zoeken van asiel in een ander land dan die van herkomst. Dit is wettelijk vastgelegd, alleen blijkbaar voor veel betrokken partijen zeer ingewikkeld om te begrijpen en te handhaven. Tevens is het verboden om asielzoekers terug te sturen naar het land van herkomst, mits zij onder bepaling 1F vallen en berecht worden. Maar berecht worden ze meestal niet omdat er niet genoeg bewijzen zijn om aan te tonen dat iemand daadwerkelijk een oorlogsmisdadiger is. Wat is het gevolg hiervan in Nederland? Dat we al meer dan tien jaar lang zeker duizend vluchtelingen en zogenaamde ’1F’ers’ in ons land hebben zitten, die geen verblijfs- of werkvergunning hebben en die in feite ‘onzichtbaar’ gemaakt zijn, leven in ons land zonder enige vorm van financiële hulp, zonder identiteit en misschien zelfs wel zonder aantoonbare rechten.
Kijk even naar dit filmpje. Hier wordt bij de introductie de problematiek rond vluchtelingen naar mijn mening erg goed uitgelegd.
Bij 86% van de Nederlanders die in hoger beroep gaan komt dus een daadwerkelijke zitting. Bij vluchtelingen is dit nog geen 4%!
Loading ...Organisaties die opkomen voor mensenrechten tikken Nederland regelmatig op de vingers voor ‘onverantwoorde’ en ‘onmenselijke’ uitzettingsprocedures van vluchtelingen. De vluchtelingen die onder bepaling 1F vallen worden niet berecht en weten zelf niet waar ze aan toe zijn en dat komt hoogstwaarschijnlijk omdat wij (onze regering en onze gemeentes) geen actie meer lijken te ondernemen na langdurige discussies in 2007 en ook niet lijken te snappen hoe de 1F bepaling gehandhaafd moet worden. Onze politici hebben het daarbij gelaten en dit heeft ervoor gezorgd dat, tot op de dag van vandaag, burgermeesters regelmatig geconfronteerd worden met de keuze; ‘zetten we deze 1F’er wél of niet uit’. Zoals mijn lezers misschien niet weten, zijn burgemeesters namelijk gemachtigd om hierover te beslissen. Wat als gevolg heeft dat mensen óf uitgezet worden óf dat ze dus al meer dan tien jaar lang in Nederland zitten te wachten op… Hoogstwaarschijnlijk nog meer onduidelijkheid.
Dit langdurige politieke proces moet eens en voor altijd verkort worden. Zodat er sneller beslissingen genomen kunnen worden en zodat Nederland zich kan verrijken met nieuwe staatsburgers óf zodat Nederland zich ‘rechtvaardig’ kan legitimeren als ‘eerlijk, uitgebreid en daadkrachtig onbevooroordeeld onderzoeker’ als het gaat om eventuele oorlogsmisdadigers en vluchtelingen. Tevens heb ik van een vrijwillig vluchtelingenwerkster, wie liever niet bij haar naam genoemd wordt, begrepen dat er ook gevallen zijn waarbij iemand als ‘oorlogsmisdadiger’ bestempeld kan worden als diegene als postbode werkte voor een staat die dictatoriaal en ‘onmenselijk’ regeert of regeerde.
Aan ons is de keuze of wij de mensen die gevlucht zijn nog eens tien jaar laten wachten en blijven bestempelen als ‘illegalen’, ‘oorlogsmisdadigers’ of ‘allochtonen’. Zo lang er nog geen duidelijkheid is rondom deze groep mensen, zijn zij geen van deze zojuist genoemde. Zij zijn onzichtbaar, kansloos en opgesloten in een systeem van onrechtmatigheden en ‘vaagheid’.
Auteur: Vulpen
