Nadat ik een aantal uren diepzinnig heb zitten praten met vijf vrienden, besloot ik over dat gesprek te schrijven op Gebroken Pennen. We zaten aan een zelfgemaakt kampvuurtje in de achtertuin van het huis waar zij wonen. Het vuurtje en de ‘bijeenkomst’ was er om te vieren dat een trouwe vriend aanwezig was die in datzelfde huis gewoond had. Onder het genot van een whiskey begonnen we te praten over ‘de mogelijkheid voor mensen om het leven voort te zetten in de ruimte en zich dus voor te planten.’ Meteen was al duidelijk dat het gesprek zich zou verwikkelen in een gekke discussie.
Loading ...
Één van ‘de gasten’ was er in eerste instantie heilig van overtuigd, dat de mens altijd afhankelijk zal blijven van de aarde, en dus nooit een langere tijd zal kunnen leven in de ruimte zonder terug te keren naar de aarde.’”Voortplanting kan misschien wel in de ruimte plaatsvinden, maar de mens zal het nooit lang volhouden. Hoe zie je het voor je…? Opeengepropt in een soort Star Trek ruimteschipje misschien?”
Volgens hem waren er niet genoeg mensen die het aan zouden durven, noch aan zouden kunnen, om lang te leven in een ruimteschip. “De mens is gemaakt door de aarde en daar zijn wij afhankelijk van. Hoe zou je aan eten moeten komen voor mensen die nog geboren moeten worden als er geen aarde meer is? En dan laat ik het vraagstuk over medicijn ontwikkeling nog weg ook.”
Woorden waren bijna niet genoeg meer voor de anderen om in te gaan op wat zojuist gezegd was. De één schreeuwde; “we zijn toch ook al op de maan geweest!”, en weer een andere gast zei daarover dat ‘de maanlanding één groot complot was’. Volgens één van de aanwezige ‘wildebrassen’ konden we de materie in de ruimte zelfs al bijna omzetten tot brandstof. “Dus waarom zou de mens in de toekomst bijvoorbeeld geen eten kunnen maken van materiën van andere planeten?”
Nooit eerder hoorde ik zulke kant en klare nonsens op een rij voorbij komen. Alleen de gedachte al… Dat mijn nageslacht voort zou moeten leven in het universum. Voor altijd geïsoleerd binnen stalen muren, zonder kabbelende beekjes en zonder al die heerlijke geuren die onze planeet Aarde ons te bieden heeft. Die gedachte deed mij eerlijk gezegd walgen.
Ik hield mij in het begin afzijdig omdat ik niet goed wist wat ik aan moest met zo’n schijnbaar nutteloos gesprek. Moest ik mij in het gesprek mengen of moest ik gewoon mijn mond dichthouden? Dat ik beide bewonderde voor hun zogenaamde ‘voorspellingen van de toekomst’ was al duidelijk. Bewondering was alleen niet het enige. Ergens voelde ik aan dat de tegenstellingen in deze discussie bij voorbaat al niet klopte. Want hoe kan je met zekerheid zeggen dat mensen ‘nooit’ buiten onze planeet leven zullen scheppen en dit kunnen onderhouden voor langere tijd? Tegelijkertijd vroeg ik mij alleen ook af of je het tegenovergestelde met zekerheid kon zeggen. Dat het wel mogelijk zal zijn om in de ruimte ‘verder te evolueren’. Wie zal het zeggen?
Interessante column, meer hiervan aub!
Is het niet vreemd dat de originele opnames van de maanlanding verdwenen, en dat NASA later meldde dat er over heen getaped was? Over “Ben Hur” heentapen kan gebeuren, maar de maanlanding? Ach, wat maakt het uit, NASA brengt een opgepoetste versie uit van een kopie. Dat moet er toch veel beter uit zien!
- Wat voor lol is er aan het nieuws zonder een enkel complotje hier en daar.