Mensje zijn

Zoals geschreven woorden veranderden in de loop der eeuwen, verandert nu de toon waarmee men elkaar spreekt. Deze is harder, strakker en bondiger geworden net als onze constant veranderende vocabulaire. Toch is het menselijke gejengel nog steeds ontzettend vergelijkbaar met geluiden die dieren weten te produceren. Vrijwel elke klank die een mens maken kan is ook in het rijk der dieren terug te vinden. Dit geldt voor fluiten, schreeuwen, fluisteren en zelfs huilen.

Mochten er mensen bestaan die dieren uniek na kunnen doen d.m.v. klanknabootsing, dan hebben zij de zeldzame gift om te communiceren met dieren. Maar ook telepathie schijnt tot één van de communicatiemiddelen te behoren, om met dieren te kunnen spreken.

Kristin Thompson, specialiste op het gebied van telepathische communicatie, kan door bepaalde beelden, gevoelens, woorden, innerlijke sensatie en een kwestie van ‘aanvoelen’ met dieren spreken. Volgens haar willen dieren maar al te graag met hun grootste bedreiging spreken, hiermee duidt ik uiteraard op de mens.

Kon ik dit maar geloven. En al zou ik het geloven, dan zou het waarschijnlijk nog té onvatbaar lijken. Toch heb ook ik een ‘speciale gift’ waarmee ik de meest waarachtige dingen kan doen.

Zo kan ik bijvoorbeeld vliegen, vliegen door mijn fantasie en mijn leven. Heen en terug, naar de ups en de downs. De downs kan ik bestrijden door aan herinneringen te denken die mij vroeger blij maakte. Dit doe ik zonder er bewust over na te denken tot ik er, net als gister, bij stilsta hoe ik denk over mijn bijzondere levensstijl.

Ik ben een zoogdier. Ik zoek naar eten en drinken en ik ben meer dan bereid om te paren. Het probleem is alleen dat ik tegennatuurlijk leef, net als vele andere mensen op deze planeet aarde. Of misschien is het grootste probleem dat ik lijk te beseffendat tegennatuurlijkheid misschien wel gewoon natuurlijk is.

Ik ben niet één met de natuur maar lijk haar te gebruiken als onderdaan. De natuur had ik, als ik twintig duizend jaar geleden geleefd had, meer gerespecteerd, geëerd en beaamt als heilig.

Tegenwoordig is het grootste gedeelte van alles wat ik observeer, hoor en voel gemaakt door de mensen om mij heen, waardoor ik verder afsta van de natuur.

Regelmatig denk ik hieraan en ik kan mij best voorstellen dat je, als je teveel aandacht zou besteden aan deze schijnbare tegenstelling, gek wordt. Zou de perfecte wereld er wat dat betreft uitzien zoals nu? Het lijkt namelijk of het leven in het algemeen zoveel door de mens beïnvloedt wordt dat het bijna niet meer natuurlijk lijkt. Toch is het menselijke instinct nog altijd blijven bestaan. Alhoewel deze chaotischer, minder puur en verstoord is lijken mensen in mijn omgeving er toch nog wel bij stil te staan. Ik zoek die mensen dan ook wel op natuurlijk. Zo heb ik een goede vriend die zeer betrokken is met de natuur en zijn omgeving. Zo erg betrokken zelfs dat hij minder behoefte lijkt te hebben in socialisatie met anderen buiten zijn vriendenkring. Dit is wellicht heel herkenbaar voor vele mensen. Wat wil je eigenlijk nog meer als je een handjevol vrienden hebt en een goed leven? Vrede op Aarde?

Het zal mij benieuwen in hoeverre dit voor mijn lezers bekend in de oren klinkt of laat ik zeggen bekend in de ogen straalt. Depressie is vaak een gevolg van teveel nadenken over negatieve dingen of opeenvolgende vervelende gebeurtenissen. Antidepressiva zou dit moeten bestrijden maar uit onderzoek blijkt dat het juist het gevoel van onwel en eenzaamheid versterkt. Wat dat betreft ben ik er heilig van overtuigd dat de natuur ons de kracht heeft gegeven om onszelf te helpen. Door een bepaalde denkwijze en levensstijl kan een mens geheeld worden van kwalen. Veel ‘ziektes’ zijn niet voor niets psychisch. Op psychologisch negatieve denkwijzen kan door het individu dus ook zelf invloed uitgeoefend worden. Door meditatie, rust, zelfreflectie en regelmatige lichaamsbeweging kan een mens zichzelf helen van vervelende zaken zoals stress, depressiviteit, jaloezie en zelfs angst. Wellicht hoort bij de middelen tot heling van dit soort zaken ook het praten met dieren. Wees nooit bang om een stap te nemen in een uitdagende richting. Het kan een stap zijn die verkeerd afloopt, maar hier kan alleen maar van geleerd worden. En het praten met een dier is niet dom maar een handuitreiking naar de natuur, welke ons geschapen heeft om te leven met het dier. Creatieve betekenisgeving kan ons voor ‘aap’ doen staan omdat we daar van afstammen. Lang leve Darwin en lang leve de gedachtegang!